Wycieczki do Loch Ness z Edynburga: jezioro, rejs i realny koszt

To pęknięcie w kraju.

Great Glen to uskok tektoniczny przecinający Szkocję od Fort William do Inverness, a Loch Ness wypełnia jego najgłębszą część. Dlatego jego kształt jest tak niezwykły: dwadzieścia trzy mile długości, ledwie mila szerokości i strome zbocza po obu stronach. To mniej jezioro, a bardziej zalany rów.

Głębokość — około 230 metrów w najgłębszym miejscu — sprawia, że mieści więcej słodkiej wody niż wszystkie jeziora Anglii i Walii razem wzięte, a to w zbiorniku, przez który można swobodnie przejrzeć. Ta objętość sprawia też, że nigdy nie zamarza i utrzymuje w dolinie temperaturę o stopień lub dwa łagodniejszą niż na okolicznych wzgórzach.

Woda jest bardzo ciemna. Torf spływający z okolicznych wrzosowisk barwi ją na brązowo, a widoczność poniżej pierwszych kilku metrów jest niemal zerowa. Każde badanie sonarowe przeprowadzone na jeziorze musiało się z tym mierzyć i to w dużej mierze dlatego legendy przetrwały: to duży, głęboki i nieprzejrzysty zbiornik, a samo patrzenie na niego nie zdradza, co się w nim kryje.

To jednak nie powód, dla którego ludzie uważają je za piękne. Powodem są brzegi — wzgórza schodzą prosto do wody na całej długości, a w bezwietrzny poranek cała tafla staje się gładka i odbija je w sobie.

Współczesna legenda zaczyna się w 1933 roku, gdy wzdłuż północnego brzegu przecięto nową drogę, która po raz pierwszy dała kierowcom czysty widok na wodę. Tego lata zaczęto zgłaszać obserwacje, w 1934 roku pojawiło się zdjęcie, a historia nigdy nie ucichła.

Faktem jest, że jezioro jest ogromne, bardzo głębokie i praktycznie nieprzejrzyste, co sprawia, że bardzo trudno udowodnić, że czegoś w nim nie ma. Systematyczne przeszukiwania sonarem i, ostatnio, badania środowiskowego DNA wody nie znalazły dowodów na obecność w nim czegokolwiek niezwykłego. Badania eDNA wykazały za to mnóstwo węgorzy.

Przewodnicy na tych wycieczkach w większości grają uczciwie i opowiadają to jako historię o tym miejscu, a nie twierdzenie z dziedziny biologii — i słusznie. Nikt nie przyjeżdża nad Loch Ness na wykład z zoologii i nikt nie powinien go dostawać.

Wystawa w Drumnadrochit idzie tym samym tropem: przeprowadza przez każdy dowód i to, co się z nim stało. Jest uczciwa i ciekawsza niż sklep z pamiątkami pełen zielonego pluszu.